Categorie archief: Europese Unie

De ondergang van Europa.

In een toespraak tot het EU Fundamental Right Collogium in mei 2016 zei de vicevoorzitter Europese Commissie Frans Timmermans dat Brussel er alles aan moet doen om monoculturele staten uit te wissen, en het proces van omzetting naar de multiculturele diversiteit bij iedere afzonderlijke staat wereldwijd te versnellen. De toekomst van de mensheid, aldus Timmermans, zou niet langer berusten op individuele naties en culturen, maar op een gemengde supercultuur.
De massa-immigratie naar Europa zou een middel tot dit doel zijn. Geen land mag ontkomen aan de onvermijdelijke vermenging, veelmeer dienen de immigranten ertoe worden aangespoord ook de ‘verst verwijderde plekken van de planeet te bereiken om te garanderen dat er nergens meer homogene samenlevingen blijven bestaan’.

Video:

Timmermans is een van de eerste EU-leiders die zijn masker heeft laten vallen over het plan van de Europese Unie om monoculturele staten door middel van massa-immigratie uit te roeien. Mensen die vast willen houden aan hun identiteit als volk of land hebben volgens Timmermans geen enkele plaats in de toekomst. Het streven van de EU is dus geheel in lijn met de ideeën van Coudenhove-Kalergi.

Richard Nicolaus graaf Coudenhove-Kalergi (1894 – 1972) was de zoon van een Oostenrijks-Hongaars diplomaat in Japan en een Japanse moeder. Hij ontwikkelde het idee voor een verenigd Europa met mensen van gemengd ras. Het Euraziatische-negroïde ras.

02

Saillant detail is dat de toenmalige regering-Colijn dusdanig enthousiast was over de ideeën van Coudenhove-Kalergi dat hem in 1939 een hartelijke ontvangst ten deel viel.

01

kalergi1

Deze visie van Coudenhove-Kalergi geldt inmiddels als een handboek voor de hedendaagse Europese elite. Het is daarom ook niet verwonderlijk dat grote voorstanders van zijn ideeën inmiddels beloond zijn met de Coudenhove-Kalergi prijs, waaronder Angela Merkel in 2010 en Jean-Claude Juncker in 2014.

KalergiMerkelJuncker

Gerard

Advertenties

Oude en nieuwe eurofielen.

Tijden veranderen, maar het uiteindelijke doel van de eurofielen is nog steeds een groot en “sterk Europa”.

pechtoldmussert

In een toespraak in 1943 ging NSB-leider Anton Mussert nog wat dieper in op zijn ‘ groot Europa-gedachte’. Hij stelde “dat er geen nieuw Europa mogelijk was dan van samenwerking van de Europese volken, waarbij de volken moesten leren hun eigen belangen ondergeschikt te maken aan de belangen van het grote geheel, het verenigd Europa”.

Inmiddels is dit ‘NSB-plan’ werkelijkheid geworden. Nederland en de overige EU-lidstaten worden al meer ondergeschikt aan Brussel……….

Zie ook mijn artikel “1941: Nederlandse eurofielen van het eerste uur”.

Gerard

 

 

1941: Nederlandse eurofielen van het eerste uur.

Hieronder spreekt commissaris-generaal Hans Fischböck op 25 juli 1941 in het Scheveningse Kurhaus – onder het motto “Europa één” – het sociaal-economisch genootschap toe over de sociaal-economische opbouw van Nederland binnen een verenigd Europa.
Van links naar rechts: Rost van Tonningen (NSB), Van Maasdijk (NSB), Fischböck (NSDAP), Van Loon (NSB), Snijder (NSB) en Goedewaagen (NSB).

Eurofiel1941

Veel van hun ideeën zijn overigens overgenomen door de huidige Nederlandse eurofiele politici.

Zie ook mijn artikel: De EU als dekmantel voor een nieuw fascisme.

Gerard

De EU als dekmantel voor een nieuw fascisme.

In juli 1960 waarschuwde ds. Nico van der Veen, de toenmalige fractievoorzitter van de PSP (bijgenaamd de ‘rooie dominee’), dat de Europese eenheid wel eens een dekmantel zou kunnen worden waaronder fascisme en nationaal-socialisme welig zou kunnen tieren. En dat liet hij dan ook duidelijk blijken tijdens het Europese debat in de Tweede Kamer op 4 juli 1960.

01

02

En de dominee zat er toen al niet ver naast.

Op 1 juni 2005 mocht het Nederlandse volk zich middels een referendum uitspreken over een Europese Grondwet. Aangezien met deze wet de deur zou worden opengezet voor een zeer groot aantal overdrachten van Den Haag aan Brussel heeft de Nederlandse kiezer zeer negatief geoordeeld. Maar ondanks het massale ‘NEE’ werd er in Lissabon in 2007 toch een verdrag getekend, waardoor de Europese grondwet – in een iets andere vorm en met een andere naam – toch gestalte kreeg. Aangezien dit Verdrag van Lissabon voor 96% identiek was aan de in 2005 weggestemde EU-Grondwet hebben de Eurofiele politici duidelijk laten blijken een uitgesproken arrogante, fascistoïde minachting te hebben voor de democratische wil van de kiezer.

EUnee

04

Zie ook mijn artikel: EU-Oeralbestormer Hallstein.

Gerard

EU-Oeralbestormer Hallstein.

Na de Tweede Wereldoorlog stond een grote groep voormalige Duitse Nazi’s aan de wieg van de EU. De meest beruchte onder hen was Walter Hallstein (1901-1982), een jurist die onder Hitler furore had gemaakt. In 1942 ging hij het leger in en diende als reserveofficier in Noord-Frankrijk bij de 709ste Infanterie-Division. Na D-Day werd Hallstein tijdens de Slag om Cherbourg in juli 1944 door een Amerikaanse legereenheid gevangen genomen en verbleef tot november 1945 in het krijgsgevangenkamp Camp Cosmo in de Amerikaanse staat Mississippi.
Na zijn terugkeer in Duitsland kreeg Hallstein in 1950 een diplomatieke functie op het Duitse ministerie van Buitenlandse Zaken, waar inmiddels alweer 80% van de ambtenaren uit voormalige leidende Nazi’s bestond. In de tijd dat Hallstein op dit ministerie werkzaam was, heeft hij zich ingezet voor de vrijlating van alle door het Neurenbergse tribunaal veroordeelde oorlogsmisdadigers en het ‘bevrijden’ van Europa tot aan de Russische Oeral.

hall1

In januari 1958 werd Hallstein door de Europese regeringsvertegenwoordigers van Frankrijk, West-Duitsland, Italië en de Benelux benoemd tot de eerste voorzitter van de Commissie van de EEG  (de voorloper van de EU), waar hij beschouwd werd als de minister-president van Europa. Zijn einddoel was nog steeds een verenigd Europa tot aan de Oeral, dat tot op de dag van vandaag door veel Brusselse expansionisten wordt aangehangen.

hall2

Uiteraard kon Hallstein indertijd ook rekenen op veel sympathie van prins Bernhard.

BennoHall

Gerard