Categorie archief: Politiek

Onwetende ‘volksvertegenwoordigers’.

In het programma van National Geographic op zaterdag 8 juni 2013 vertelde oud-premier Ruud Lubbers dat er in Nederland Amerikaanse kernwapens opgeslagen lagen. Dit werd op woensdag 12 juni 2013 in het EO-programma Dit Is De Dag door oud-premier Dries van Agt nog eens bevestigd.  Verbijstering alom, want hier was een ‘staatsgeheim’ onthuld.

01a

En in januari 2014 vond een meerderheid van de Tweede Kamer dat het tijd werd dat de regering nu eens openlijk zou zeggen of er kernwapens in Nederland lagen en moest stoppen met alle geheimzinnigheid.

01b

Blijkbaar is de huidige generatie ‘volksvertegenwoordigers’ dus niet op de hoogte dat 55 jaar geleden de toenmalige regering al bevestigd had dat er kernwapens in Nederland opgeslagen lagen (en nog liggen).
In 1960 is zelfs een dolenthousiaste delegatie van het Amerikaanse Congres in Nederland geweest om de in ons land opgeslagen kernwapens te bezichtigen.

02

En op 8 februari 1961 heeft minister Luns nog gewezen op een NAVO-besluit van december 1957 om de strijdkrachten in West-Europa uit te rusten met kernwapens en dat er de nodige voorzorgen waren genomen voor de “in Nederland opgeslagen kernwapens”.

03

04

Op 21 maart 1962 heeft Luns de Tweede Kamer trouwens nog laten weten dat de regering geen einde wenste te maken “aan de opslag van atoomkoppen op Nederlands grondgebied”.

05

In februari 1972 heeft de CPN, met steun van de PSP en de PPR, nog een motie ingediend waarin de beëindiging van de opslag van de kernwapens in Nederland werd bepleit. De motie werd echter verworpen. Mede ook omdat de PVDA dwars lag. Deze partij vond namelijk dat NAVO-lid Nederland zich niet kon onttrekken ‘aan een gezamenlijke verantwoordelijkheid’ en daarom de motie niet doelmatig achtte…..

06

Overigens lagen er sinds 1960 op het ‘atoomvliegveld’ Volkel aanvankelijk B43 atoombommen voor de F-84 Thunderstreak en F-104 Starfighter, maar met de komst van de F-16 zijn deze vervangen met de nog krachtigere B61, die vier keer sterker is dan de bommen die in augustus 1945 op de Japanse steden Hiroshima- en Nagasaki zijn gegooid.

Gerard

De heksenjacht van ‘vadertje’ Drees.

Vier jaar na de bevrijding blies de toenmalige minister-president Willem Drees (PVDA) in 1949 de ‘Gestapo’ nieuw leven in. Iedereen die ‘linkser’ was dan de PVDA werd als staatsgevaarlijk beschouwd. Ook alle leden van de CPN en abonnees van De Waarheid werden in kaart gebracht. Bekend is het geval van een krantenbezorger die even zijn fiets in de steek had gelaten en de bezorglijst door een geheim agent uit zijn tas was gelicht. De lijst is later, na gekopieerd te zijn, als ‘gevonden voorwerp’ bij de politie afgeleverd.
De Nederlandse ‘Gestapo’ had ook een zwarte lijst aangelegd waarop de namen van circa 8000 communistische mannen en vrouwen vermeld stonden die ‘bij acuut dreigend oorlogsgevaar’ moesten worden opgepakt en geïnterneerd. Hieronder waren zelfs nogal wat  verzetsstrijders die tijdens de oorlog met inzet van hun leven de Nazi’s hadden bestreden.
Maar niet alleen communisten werden in de gaten gehouden; ook iedereen met enigszins afwijkende ideeën kwam in een aparte administratie terecht. Hieronder waren bezoekers van manifestaties tegen de regering, dienstweigeraars, vrijdenkers en zelfs Jehova’s Getuigen. Ook zij werden door ‘vadertje’ Drees als ‘potentieel staatsgevaarlijk’ beschouwd.

EVC1

EVC2

En 17 december 1951 vaardigde Drees een verbod uit dat ambtenaren geen lid meer mochten zijn van de CPN en de aan de partij gelieerde, en uit het verzet voortgekomen, vakbond EVC met 160.000 leden. Dit ondanks dat de CPN een legale partij was die op dat moment met 8 zetels in de Tweede Kamer zat. De maatregel van Drees was tevens in flagrante strijd was met Artikel 5 en 9 van de Grondwet en het bij internationale overeenkomsten erkende recht op vrijheid van aansluiting bij een vakvereniging.
In een felle brief aan Drees d.d. 18 december 1951 schreef het EVC-Verbondsbestuur dan ook dat ze zijn verbodsmaatregel zagen als  ‘een verder gaan op de weg naar het fascisme’ en een ‘uiting van de geest van Hitler en Seyss-Inquart’. Men eiste dan ook dat Drees zijn besluit onmiddellijk ongedaan zou maken.

(Klikken om te vergroten.)

EVC3

Het mocht niet baten. Op bevel van Drees werd een ware heksenjacht geopend op ‘verdachte’ ambtenaren, inclusief een systeem van verklikkers, het afluisteren van telefoongesprekken, etc..
Postbestellers, vuilnisophalers, politieagenten, medewerkers van het openbaar vervoer en nutsbedrijven, leraren, stratenmakers van Publieke Werken, etc. die desondanks toch nog lid waren gebleven van de CPN en/of EVC raakten brodeloos. En mocht men tegen het ontslag in beroep willen gaan dan was hij of zij niet vrij in de keuze van een advocaat. Die werd door de Nederlandse Staat aangewezen, waardoor de uitslag bij voorbaat al vaststond.
De CPN-fractievoorzitter Gerben Wagenaar noemde tijdens een interpellatie op 5 februari 1952 in de Tweede Kamer het ambtenarenverbod van Drees dan ook ‘een fascistische maatregel van het zuiverste water’ en dat hiermee de heksenjacht naar Amerikaans model geïntroduceerd werd. “Men moet al volkomen verblind achter  Amerika aanmarcheren, arm in arm met Christiansen en Guderian en met sir Oswald Mosley, om zich niet het weinig verheffende beeld te herinneren van de voorgangers der huidige fascisten, die met soortgelijke maatregelen de rechtszekerheid in hun landen ondermijnden en de bevolking overleverden aan Gestapo en Sicherheitsdienst”, brieste Wagenaar tegen Drees.

EVC4

Pas op 15 augustus 1970 werd het ambtenarenverbod opgeheven.
Tot slot kan nog gemeld worden dat de CPN in 1989 is opgegaan in GroenLinks. Reden voor nogal wat CPN’ers om op de dag dat dit werd besloten de rode vlag halfstok te hangen en over te stappen naar de SP.

Zie ook mijn artikel: Over onze “vrijheid” na de bevrijding.

Gerard

Merkwaardig besluit over de Nederlandse nationaliteit door de regering-Drees.

In 1953 werd door de regering van PVDA-premier Willem Drees besloten om de circa 40.000 mannen met hun gezinsleden – waarvan de mannen tijdens de bezetting in vijandelijke staats-of krijgsdienst waren getreden – binnen twee jaar hun Nederlanderschap terug te geven dat hen na de bevrijding was ontnomen.

01

Maar deze regeling gold niet voor de Nederlandse oud-Spanjestrijders die voor de oorlog met de Internationale Brigades tegen de  nationalisten van generaal Franco hadden gevochten.  Dit ondanks het feit dat deze groep tijdens de Duitse bezetting vaak een toonaangevende rol in het verzet had gespeeld. Zij bleven statenloos.

02

In hetzelfde jaar werden ook Nederlanders die in dienst waren van buitenlandse consulaten van de ene op de andere dag ook statenloos omdat ze zonder goedkeuring ‘in vreemde staatsdienst’ waren getreden. En dat terwijl menigeen al jarenlang op deze consulaten werkzaam was en er aanvankelijk geen goedkeuring was geëist.
Zo moesten in september 1953 alleen al in Rotterdam alle Nederlandse receptionistes, telefonistes en typistes van de consulaten van Amerika, Frankrijk, Noorwegen en Spanje opnieuw een verzoek tot naturalisatie indienen. En aangezien dat nogal wat tijd vergde, konden deze statenloze vrouwen in de tussentijd dus geen beroep meer doen op de rechten die aan een nationaliteit verbonden waren, zoals stemmen, trouwen, reizen, etc.

03

Gerard

Het misverstand over “Gaat u maar rustig slapen”.

Het is nog steeds een hardnekkig misverstand als zou de toenmalige premier Colijn het bovenstaande aan de vooravond van de Duitse inval in Nederland in mei 1940 hebben gezegd. Niets is minder waar. Ten eerste was Colijn in 1940 geen minister-president meer (dat was toen De Geer) en ten tweede heeft Colijn dit op de avond van 11 maart 1936 voor de radio gezegd. Dus ruim 4 jaar voordat ons land werd bezet. De radiorede van Colijn ging toen over het feit dat vanwege de internationale toestand de dienstplichtigen van twee regimenten, namelijk de winterploeg infanterie en het regiment wielrijders, die op 14 maart 1936 zouden afzwaaien, tot nader order langer in dienst moesten blijven. Maar dat was volgens Colijn niet iets waar men zich al te veel zorgen om hoefde te maken, zodat men rustig kon gaan slapen. Overigens zwaaiden de twee regimenten een paar maanden later, op 16 mei en 16 juni 1936, alsnog af.

Slapen1

Colijn

Slapen2

Slapen3

Slapen4

Gerard

 

 

Over de AIVD, de moord op Theo en het bezoek van de koningin aan een Marokkaans buurthuis om de boel bij elkaar te houden.

In december 2003 verklaarde de toenmalige minister van Justitie Piet Hein Donner in de Tweede Kamer dat de AIVD geen terroristen mocht opsporen.

Gogh1

Gogh2

Nog geen jaar later werd op dinsdag 2 november 2004 in de Amsterdamse Linnaeusstraat Theo van Gogh door de 26-jarige jihadist Mohammed Bouyeri afgeslacht. Van Gogh werd door hem van korte afstand met acht kogels beschoten, waarna hij met een groot kapmes  zijn keel doorsneed. Vervolgens stak Bouyeri het mes tot aan de ruggengraat in Van Goghs borst.
Overigens had de AIVD al een heel dossier over de moordenaar aangelegd, maar daar was het bij gebleven.

Gogh3

In plaats van een bezoek te brengen aan de diepbedroefde ouders van Theo, ging koningin Beatrix 10 dagen later, op vrijdag 12 november 2004, thee drinken in het Marokkaanse jongerencentrum Argan aan de Amsterdamse Jan Tooropstraat om samen met de toenmalige burgemeester Cohen “de boel bij elkaar te houden”.

Filmpje:

Gogh4

Saillant detail is dat het betreffende jongerencentrum in oktober 2014 nog in opspraak is geraakt omdat de voorman van de extremistische moslimbeweging Hizb-ut-Tahrir was uitgenodigd voor een debat.
Nadat burgemeester Van der Laan in een brief d.d. 9 oktober 2014 had geschreven dat de gemeente Amsterdam haatzaaien niet wenste te faciliteren via de 300.000 euro subsidie die het jongerencentrum Argan ontving, werd het debat afgelast.

Gogh5

theo2016

Gerard

De verboden Hannie Schaft-herdenking. Regering-Drees zette het leger in tegen ex-verzetsstrijders.

Hannie

Ieder jaar in november vindt er de Hannie Schaft-herdenking plaats, maar in 1951 was het door de regering-Drees nog streng verboden om deze communistische verzetsstrijdster te herdenken.

01

Desondanks kwamen er op 25 november 1951 ruim 5000 mensen naar de herdenking, waarvan het  overgroot merendeel uit voormalige verzetsstrijders bestond. Toen de stoet op weg was naar Hannie’s graf op de erebegraafplaats in Bloemendaal werden ze echter tegengehouden door pantserwagens en met stenguns gewapende marechaussees.

02

03

04

Een van de bedreigde deelneemsters aan de herdenking in 1951 was de voormalige verzetsvrouw Truus Menger:

“Ik was heel erg opgewonden die dag. Overal om ons heen liepen agenten, maar toen ik achterom keek zag ik dat de rij steeds dikker werd. Op de Zeeweg in Bloemendaal werden we opgewacht door een macht aan politie, gewapende marechaussee en soldaten met stenguns. Maar het ergste vond ik dat er vier pantserwagens stonden. Als je ziet hoe die geschutskoepel langzaam naar je toedraait, en er een machinepistool op je wordt gericht, dan voel je toch wel een hele nare dreigende, stemming, hoor. De tranen liepen mij over de wangen en ik ben naar een van die pantserwagens gehold waar een blonde jongen met een heel bleek smoeltje op zat. Ik schreeuwde hem toe: ‘Had je echt op mij willen schieten? Ik had mijn leven voor je willen geven! Voor jullie, voor de jeugd! Hannie heeft haar leven voor jullie gegeven. Die jongen draaide zijn hoofd om van schaamte. Het was het gezicht van een jongen die niet wilde schieten, maar als hij opdracht had gekregen wel had geschoten. Ik heb in de oorlog vreselijke dingen gezien maar dit heeft mij persoonlijk het meest geraakt. Het gevoel dat je niemand meer bent. Er werd getwijfeld aan onze integriteit, het enige wapen in onze strijd tegen het nazisme. Ik was erg in de war die dag en de dagen daarna. Ik bleef maar huilen.”

05

Enkele dienstplichtige soldaten, die ook in de stoet meeliepen, werden ter plekke door de Militaire Politie gearresteerd en gevangen gezet.

06

Bloemen en kransen die ’s middags op de Haarlemse Grote Markt waren gelegd, werden later die dag door de politie afgevoerd naar de vuilnisbelt.

07

Een paar dagen later stuurde het Verenigd Verzet 1940-1945 een fel telegram naar de regering-Drees, waarin zij protesteerde “tegen de schandelijke gebeurtenissen voor en tijdens de herdenking en tegen het vertrappen en op de mesthoop gooien van de bloemen bestemd voor één der beste strijdsters voor Vrijheid en onafhankelijkheid van ons land”.

08

Het telegram werd echter voor kennisneming aangenomen.

09

Zeven voormalige verzetsstrijders stonden in januari 1952 terecht wegens het overtreden van Artikel 461. Ze waren namelijk op 25 november 1951 – de avond van de herdenking – door de politie gearresteerd toen ze over het hek van de begraafplaats waren geklommen en alsnog bloemen op Hannie’s graf hadden gelegd.

10

Gerard

Paniek in politiek Den Haag na de moord op Blonde Dolly.

Een van de geruchtmakendste, geheimzinnigste en nooit opgeloste moorden in ons land is die op de knappe 32-jarige in Amsterdam geboren Sebilla Alida Johanna Niemans, alias ‘Blonde Dolly’, een welgestelde prostituee met klanten tot in de hoogste kringen, waaronder politici, topmensen uit het bedrijfsleven en hoge militairen. Mannen die in 1959 de macht hadden om de zaak stil te houden. In de doofpot te stoppen. En dat kan dan zowel op de moord zelf als op de relaties slaan.
Op maandag 2 november 1959 troffen politieagenten Blonde Dolly levenloos aan op haar bed in haar woninkje aan de Haagse Nieuwe Haven 498. Ze bleek gewurgd te zijn en lag gekleed onder de dekens. De moord zelf moet de zaterdag ervoor hebben plaatsgevonden.

01

Na de moord sidderde politiek Den Haag en veel prominenten voor haar blauwe boekje waarin alle namen en adressen van haar klanten zouden staan, maar menigeen was destijds al van mening dat de dader nooit gevonden zou worden. Het gezag beschermt immers de hoge heren. ‘Staatsbelang’, heet dat.
In journalistieke kringen wordt overigens al jaren de naam van de toenmalige minister van Buitenlandse Zaken Joseph Luns gefluisterd als een van Dolly’s vaste klanten. In ieder geval moet de dader een bekende van haar zijn geweest, want zij had hem die nacht na haar werk in haar woning binnengelaten terwijl de rolluiken al naar beneden waren en haar bewaker Gerard V. al naar huis was.

02

Het politiedossier met proces-verbalen bestaat overigens uit een drie lichtblauwe mappen met een ouderwets strikje er omheen en een blauw boekje met namen en adressen van haar klanten, maar daar word je niet veel wijzer van. Er zijn namelijk wat blaadjes uitgescheurd…………..

DollyBoekje
03

Opmerking: In 2011 beweerde Casper Postma in zijn boek dat de destijds 31-jarige bewaker Gerard V. uit de Haagse Falckstraat Blonde Dolly had vermoord. Maar daar is totaal geen hard bewijs van. Uit het politiedossier blijkt namelijk dat Gerard V. destijds wel 10 dagen heeft vastgezeten en geregeld urenlang door rechercheurs is verhoord (zelfs door de hoofdcommissaris Gualthérie van Weezel en officier van Justitie Kemper), maar. omdat hij ook een sluitend alibi had, bleek hij geheel onschuldig te zijn.

In ieder geval, mocht er iemand vandaag of morgen toch nog met keihard bewijs op de proppen komen dan moet men dat maar voor kennisgeving aannemen. De moord is namelijk al sinds november 1977 verjaard.
Tot slot kan nog worden gemeld dat Blonde Dolly de meer dan 250.000 toenmalige guldens heeft nagelaten aan het Koningin Wilhelmina Fonds en het ziekenhuis waar haar moeder destijds werd verpleegd.

DollyErfen

Gerard

Over onze “vrijheid” na de bevrijding.

Op 31 januari 1950 werd door de regering-Drees een wetsontwerp ingediend getiteld “Wetsontwerp tot uitvoering van artikel 196 der Grondwet”. De bedoeling van dit wetsontwerp was om de regering in vredestijd volmachten te geven tot opheffing van alle democratische rechten, zoals recht van staking, van vergadering, briefgeheim, persvrijheid, etc. Bovendien wilde Drees in geval van nood het recht hebben om personen zonder vorm van proces in “Schutzhaft” te nemen. Met andere woorden, hij wilde der Polizeistaat – of beter gezegd het fascistische regime – in ons land weer invoeren.
Ondanks massale protesten werd het wetsontwerp op donderdagmiddag 19 juni 1952 door de Eerste Kamer aangenomen en daarna in het Staatsblad gepubliceerd.

(Klikken om te vergroten.)

Polizei1

Polizei2

Polizei3

Het is overigens cynisch dat de “sociaal-democraat” Drees, die na 1945 de koloniale oorlog dirigeerde waarbij duizenden Indonesische mannen, vrouwen en kinderen om het leven kwamen  en in de jaren ’50 de democratische rechten om zeep hielp, in 2004 tot één van de ‘grootste Nederlanders’ werd gekozen en in januari 2006 door de luisteraars van het VPRO-radioprogramma OVT zelfs tot de beste Nederlandse premier van na de Tweede Wereldoorlog. Zie ook: “Erger dan Hitler in 1940”.

Gerard

Nederlandse regering steunde Afghaanse jihadisten.

Tijdens de Russisch-Afghaanse oorlog steunde het kabinet-Lubbers, bestaande uit CDA en VVD, de Afghaanse Moedjahedien. Op maandag 7 februari 1983 werd zelfs een delegatie van deze jihadisten met alle egards ontvangen door de staatssecretaris van Buitenlandse Zaken Wim van Eekelen (VVD). Net als de Amerikaanse president Reagan vond ook de Nederlandse regering dat “deze vrijheidsstrijders de principes van onafhankelijkheid en vrijheid verdedigden die de basis vormden van wereldwijde veiligheid en stabiliteit”……………

Afghan1

Afghan2

Gerard