Over de Krim.

Bij een opkomst van 82.7% hebben op 16 maart 2014 circa 1,9 miljoen kiezers (is 96.6%) middels een referendum massaal voor aansluiting bij Rusland gekozen. Hiermee werd de situatie van voor 1954 weer hersteld. In dat jaar besloot Sovjet-president Nikita Chroetsjov (zelf een Oekraïner), tot groot ongenoegen van 80% van de bewoners, de Krim weg te gegeven aan de Oekraïne. Hiermee overtrad hij zelfs de eigen wetten van de Sovjet-Unie. Onder de Sovjet-wetgeving kon grondgebied namelijk alleen met toestemming van de Opperste Sovjets in elk van de betrokken republieken worden overgedragen van de ene naar de andere deelrepubliek. Aangezien dat niet is gebeurd, was het op dat moment een flagrante schending van de geldende wetgeving.

Krim

KrimElsevier

Gerard

Advertenties

EU-Oeralbestormer Hallstein.

Na de Tweede Wereldoorlog stond een grote groep voormalige Duitse Nazi’s aan de wieg van de EU. De meest beruchte onder hen was Walter Hallstein (1901-1982), een jurist die onder Hitler furore had gemaakt. In 1942 ging hij het leger in en diende als reserveofficier in Noord-Frankrijk bij de 709ste Infanterie-Division. Na D-Day werd Hallstein tijdens de Slag om Cherbourg in juli 1944 door een Amerikaanse legereenheid gevangen genomen en verbleef tot november 1945 in het krijgsgevangenkamp Camp Cosmo in de Amerikaanse staat Mississippi.
Na zijn terugkeer in Duitsland kreeg Hallstein in 1950 een diplomatieke functie op het Duitse ministerie van Buitenlandse Zaken, waar inmiddels alweer 80% van de ambtenaren uit voormalige leidende Nazi’s bestond. In de tijd dat Hallstein op dit ministerie werkzaam was, heeft hij zich ingezet voor de vrijlating van alle door het Neurenbergse tribunaal veroordeelde oorlogsmisdadigers en het ‘bevrijden’ van Europa tot aan de Russische Oeral.

hall1

In januari 1958 werd Hallstein door de Europese regeringsvertegenwoordigers van Frankrijk, West-Duitsland, Italië en de Benelux benoemd tot de eerste voorzitter van de Commissie van de EEG  (de voorloper van de EU), waar hij beschouwd werd als de minister-president van Europa. Zijn einddoel was nog steeds een verenigd Europa tot aan de Oeral, dat tot op de dag van vandaag door veel Brusselse expansionisten wordt aangehangen.

hall2

Uiteraard kon Hallstein indertijd ook rekenen op veel sympathie van prins Bernhard.

BennoHall

Gerard

De loze toezegging van de NAVO.

Na de hereniging van de beide Duitslanden hebben de Amerikaanse Secretary of State James Baker en de Duitse minister van Buitenlande zaken Hans-Dietrich Genscher in februari 1990 verklaard dat de NAVO zich niet naar het oosten zou gaan uitbreiden.

Video:

Door Baker en de Duitse bondskanselier Helmut Kohl werd dit in dezelfde maand in Moskou ook nog eens verzekerd aan Sovjet-president Michail Gorbatsjov, waarbij Baker letterlijk tegen hem heeft gezegd: “There will be no extension of NATO’s jurisdiction for military presence one inch to the East”. En in juli 1990 nogmaals benadrukt door Manfred Wörner, de secretaris-generaal van de NAVO.
Maar de latere secretaris-generaal Willy Claes was een geheel andere mening toegedaan. In zijn toespraak op 17 oktober 1994 op het NAVO-hoofdkwartier in Brussel verkondigde Claes dat de uitbreiding van de NAVO tot aan de Russische grens een ‘historische plicht’ was. Sindsdien is de NAVO met 10 nieuwe lidstaten uitgebreid. Volgens het Duitse tijdschrift Der Spiegel van november 2009 was Gorbatsjov bijna twintig jaar later nog steeds woedend over deze gebroken belofte.

Gerard

01

02

03

04

05

06

Obama loog over Auschwitz.

In mei 2008 beweerde de Amerikaanse president Obama dat zijn oom deel had uitgemaakt van de eerste Amerikaanse troepen die in Polen het concentratiekamp Auschwitz hadden bereikt. Iedereen die een beetje op de hoogte is van de geschiedenis weet dat Auschwitz op 27 januari 1945 door het Russische Rode Leger is bevrijd en dat het Amerikaanse leger op die dag nog niet eens de Rijn was overgestoken. Dat vond pas vele weken later plaats.

Gerard

Hoe de Molukkers in 1951 door de Nederlandse regering zijn bedrogen.

Bij de souvereiniteitsoverdracht aan Indonesië op 27 december 1949 bestond het KNIL uit 65.000 man waarvan 26.000 man – waaronder honderden Molukkers – zijn overgegaan naar de Indonesische strijdkrachten. Anderen kozen voor demobilisatie. Vlak voor de opheffing van het KNIL op 26 juli 1950 waren de op Java gestationeerde Molukse KNIL-militairen, die gekozen hadden voor demobilisatie, opgenomen in de Nederlandse Koninklijke Landmacht. Door deze ‘tijdelijke KL-status’ bleven de Molukse militairen onder politieke verantwoordelijkheid van Nederland en onderworpen aan de Nederlandse krijgstucht.
Op 20 januari 1951 werd aan de Molukse militairen (destijds nog ‘Ambonese militairen’ genoemd) – die niet op Java wensten te demobiliseren – toegezegd dat ze naar de Zuid-Molukken konden worden teruggebracht, zoals bij Militair Besluit van het Koninkrijk der Nederlanden uit 1835 al was vastgelegd.

(Klikken om te vergroten.)

01

Echter, op 12 februari 1951 is de Nederlandse regering om politieke redenen hierop teruggekomen en kregen de Molukse ex-KNIL-militairen een dienstbevel om tijdelijk naar Nederland te worden overgebracht.

02

03

04

Hieronder het dienstbevel d.d 24 februari 1951 voor de ongehuwde Molukse ex-KNIL-militairen van het Sub.Bat. ‘Ambon’ te Djakarta om zich in te schepen op het ms. Roma. Ook gehuwde Molukse ex-KNIL-militairen van andere afdelingen kregen een soortgelijk dienstbevel.

05

Tussen maart en juli 1951 kwamen circa 12.500 Molukse ex-KNIL-militairen met hun gezinnen in Nederland aan. De Molukkers werden eerst naar Amersfoort gebracht alwaar ze een woonplaats kregen toegewezen, waaronder de voormalige concentratiekampen Westerbork en Vugt. Ook kregen de mannen te horen dat ze ontslagen waren uit het leger. Wel hadden de Molukse militairen altijd geweten dat de status van militair bij de Koninklijke Landmacht hen slechts tijdelijk was toegekend, maar het was ze in Indonesië ook toegezegd dat ze pas op de plaats van hun keuze zouden worden gedemobiliseerd. En die plaats van keuze was in elk geval niet Nederland.

06

Opmerking:

Het toenmalige kabinet-Drees had al op 19 februari 1951 besloten de Molukkers in Nederland te ontslaan. Dat betekende een afwijking van de bestaande regels. Tevens was besloten dit ontslag geheim te houden totdat de eerste Molukse KNIL-militairen in Nederland waren gearriveerd.

07

Achtergelaten kinderen

Bij een aantal transporten naar Nederland is het voorgekomen dat Molukse KNIL-militairen niet meer dan drie kinderen per gezin mochten meenemen. In een interview met  het veteranenblad Checkpoint  vertelt de Molukse mevrouw Wanda Kuway-Pical over de diepe wonden die zijn geslagen bij de evacuatie van de Molukse KNIL-militairen naar Nederland:

De ouders mochten per gezin niet meer dan drie kinderen meenemen naar Nederland. Ze hebben met de hier geboren kinderen nooit gesproken over de kinderen die zij in Indonesië moesten achterlaten. Daar bestond een soort taboe op. Ze hebben denk ik nooit over die kinderen gesproken, omdat ze het verdriet daarover wilde verdringen. Ze wilden die periode waarschijnlijk afsluiten, omdat het denken aan die kinderen een niet te dragen confrontatie met het verleden voor hen betekende. Mijn ouders verkeerden in de gelukkige omstandigheid dat zij hun kinderen allemaal konden meenemen. Ze hadden er niet meer dan drie. Ik moest nog komen. Maar ik ken gezinnen van bijvoorbeeld zes kinderen, die er drie bij hun ouders hebben moesten achterlaten. Die namen berustend de rol van vader en moeder over. Eén vader besloot zijn drie zonen mee te nemen en zijn drie dochters achter te laten. Die volwassen geworden dochters zijn tenslotte hier op vakantie geweest en vroegen natuurlijk waarom zij waren achtergelaten. Dat vroegen ze eerst aan hun hier opgegroeide broers en hun vrouwen en daarna aan hun moeder. Die begon te huilen. Ze kon er geen antwoord op geven. Het moet hartverscheurend voor haar zijn geweest om drie bloedeigen kinderen achter te moeten laten.
(Bron: Veteranenblad Checkpoint, januari-februari 2003, p.15.)

08

Mijn reactie op het bovenstaande artikel:

In 1955 ben ik van Bogor naar Bandung verhuisd en raakte daar bevriend met een Molukse jongen, genaamd Oety. Of dat zijn werkelijke naam was weet ik niet, maar hij werd in ieder geval zo genoemd. Oety kwam uit een groot gezin en toen zijn vader in 1951 op dienstbevel naar Nederland moest gaan, zijn Oety en zijn zusje ondergebracht bij een tante. Want hun ouders gingen toch maar voor een half jaar naar Nederland om daarna met het gehele gezin terug te keren naar Saparua, waar de ouders oorspronkelijk vandaan kwamen. Dat was ze beloofd door de Nederlandse regering, zo heeft Oety mij toen al talloze malen verteld. Maar in 1955 woonde Oety en zijn zusje dus nog steeds bij hun tante in Bandung. In februari 1956 moesten wij door de al slechtere politieke situatie zelf naar Nederland vertrekken en heb ik dus afscheid moeten nemen van Oety. Vaak moet ik nog aan hem en zijn zusje terugdenken. Wat zou er van ze terecht gekomen zijn? (Gerard de Boer)

09

Er heeft dus nooit gezinshereniging plaatsgevonden.

Gerard

Over het werven van Duitse Nazi’s bij de NAVO.

01

Tien jaar na de ondergang van Hitlers Derde Rijk en zes jaar na de oprichting van de NAVO vond men bij die organisatie dat in 1955 de tijd was aangebroken om voormalige Duitse Nazi-officieren in dienst te nemen. In de meeste gevallen waren het officieren die vanwege hun (mis)daden door Hitler onderscheiden waren met het Ridderkruis, maar zich aan het einde van de oorlog pas tegen hem keerden. Hieronder drie van hen, namelijk de oorlogsmisdadigers Hans Speidel, Adolf Heusinger en Johann Adolf Graf von Kielmansegg.

Hans Speidel.

Ridderkruisdrager en jodenvervolger Hans Speidel kreeg in 1957 het NAVO-bevel over de geallieerde landstrijdkrachten in Midden-Europa. Dit ondanks dat hij tijdens de Tweede Wereldoorlog in Frankrijk onder meer verantwoordelijk was geweest voor het uitroeien van Franse joden en verzetsstrijders en in Rusland voor het in brand steken van hele dorpen. Vaak nog met de bewoners in hun huizen, die levend verbrandden. Toen na de benoeming van Speidel een storm van kritiek losbarstte, werd men door de propaganda wijsgemaakt dat Speidel een “good guy” was geweest. Ja, dat hij zelfs tegen het einde van de oorlog (toen Duitsland al bijna verslagen was!) in het verzet ging……….. Verzwegen werden Speidels vele oorlogsmisdaden en diens kwalijke rol bij het verraden aan de Gestapo van veldmaarschalk Rommel. Overigens heeft Manfred Rommel, de zoon van de veldmaarschalk, op 8 september 1945 Speidel nog aangeklaagd voor diens verraad, maar de Amerikaanse bezettingsautoriteiten weigerden Manfreds aanklacht in behandeling te nemen.

02

03

Het onderstaande treffende stukje schreef het toenmalige Tweede Kamerlid en oud-verzetsman Marcus Bakker in januari 1957 in De Waarheid. Dat was drie weken na Speidels benoeming bij de NAVO toen het nog de jaren van de dienstplicht waren, zodat veel kinderen van verzetsstrijders deze oud-Nazi als opperbevelhebber opgedrongen kregen.

04

Adolf Heusinger.

Op dinsdag 13 december 1960 werd Heusinger, de voormalige stafchef van Hitler, benoemd tot voorzitter van het Militair Comité van de NAVO. Dit tot groot enthousiasme van de toenmalige Nederlandse regering die deze oorlogsmisdadiger blijkbaar had vergeven dat hij de man was geweest die in 1940 als chef van de afdeling operaties van de Duits generale staf het gehele aanvalsplan op Nederland had uitgewerkt.
Dat Heusinger een oorlogsmisdadiger was, bewijzen de circa 145 getuigenverklaringen tegen hem. Op de Krim heeft hij namelijk een gruwelijke terreur uitgeoefend en was verantwoordelijk voor de dood van duizenden mannen, vrouwen en kinderen. Op Heusingers bevel zijn in de plaats Stary Krym circa 600 inwoners vermoord, waaronder de hele Severnajastraat. En in Kertsj zijn honderden partizanen en burgers in een steengroeve met gas om het leven gebracht. Voor al deze gruwelijke misdaden heeft Heusinger nooit terecht gestaan. De reden: Heusinger had als stafchef van Hitler een groot aandeel gehad in de praktische voorbereiding van de aanval op de Sovjet-Unie op 22 juni 1941. En dat is dan ook de reden geweest  dat de NAVO-regeringen, waaronder Nederland, hem later zo graag op zo’n vooraanstaande plaats in de NAVO-structuur wilden hebben. Overigens heeft Moskou eind 1961 aan de VS nog om zijn uitlevering gevraagd, maar daar werd niet op ingegaan.

05

06

Johann Adolf Graf von Kielmansegg.

Deze voormalige ‘major im Generalstab’ van Hitlers 1ste Pantserdivisie was tijdens de Duitse inval in Polen (1 september 1939) verantwoordelijk voor een groot aantal oorlogsmisdaden, zoals het doodschieten van burgers en het ophangen van partizanen. In een door hem getekende brief heeft hij bevolen om opgehangen partizanen “als afschrikwekkend voorbeeld” te laten hangen. Over zijn wapenfeiten in Polen schreef Von Kielmansegg ook nog een boek, getiteld “Panzer zwischen Warschau und Atlantik”, dat  in 1941 bij de Berlijnse uitgeverij ‘Die Wehrmacht’ werd uitgegeven. In dit onfrisse geschrift – dat vol staat met antisemitische uitlatingen en Hitleraanbidding – garandeert Kielmansegg dat hij bereid is om op precies dezelfde wijze als in Polen Hitlers opdracht te vervullen, namelijk de vernietiging van Engeland. Wat betreft de ‘Endlösung der Judenfrage’ schrijft Von Kielmansegg in hetzelfde boek dat hij volkomen achter Hitlers zienswijze staat………..In Rusland zou Von Kielmansegg bevelen hebben gegeven aan Einsatzgruppen van de SS. Deze lieden waren verantwoordelijk voor de moord op 1.4 miljoen joden in Rusland en op miljoenen Slaven en andere burgers. Desondanks werd Von Kielmansegg op 1 juli 1966 benoemd tot opperbevelhebber van de Navo-strijdkrachten in Midden-Europa. Na Hans Speidel en Adolf Heusinger was Von Kielmansegg de derde Duitse oorlogsmidadiger die een hoge post bij de NAVO kreeg.

07

08

Gerard