Tagarchief: Luns

Onwetende ‘volksvertegenwoordigers’.

In het programma van National Geographic op zaterdag 8 juni 2013 vertelde oud-premier Ruud Lubbers dat er in Nederland Amerikaanse kernwapens opgeslagen lagen. Dit werd op woensdag 12 juni 2013 in het EO-programma Dit Is De Dag door oud-premier Dries van Agt nog eens bevestigd.  Verbijstering alom, want hier was een ‘staatsgeheim’ onthuld.

01a

En in januari 2014 vond een meerderheid van de Tweede Kamer dat het tijd werd dat de regering nu eens openlijk zou zeggen of er kernwapens in Nederland lagen en moest stoppen met alle geheimzinnigheid.

01b

Blijkbaar is de huidige generatie ‘volksvertegenwoordigers’ dus niet op de hoogte dat 55 jaar geleden de toenmalige regering al bevestigd had dat er kernwapens in Nederland opgeslagen lagen (en nog liggen).
In 1960 is zelfs een dolenthousiaste delegatie van het Amerikaanse Congres in Nederland geweest om de in ons land opgeslagen kernwapens te bezichtigen.

02

En op 8 februari 1961 heeft minister Luns nog gewezen op een NAVO-besluit van december 1957 om de strijdkrachten in West-Europa uit te rusten met kernwapens en dat er de nodige voorzorgen waren genomen voor de “in Nederland opgeslagen kernwapens”.

03

04

Op 21 maart 1962 heeft Luns de Tweede Kamer trouwens nog laten weten dat de regering geen einde wenste te maken “aan de opslag van atoomkoppen op Nederlands grondgebied”.

05

In februari 1972 heeft de CPN, met steun van de PSP en de PPR, nog een motie ingediend waarin de beëindiging van de opslag van de kernwapens in Nederland werd bepleit. De motie werd echter verworpen. Mede ook omdat de PVDA dwars lag. Deze partij vond namelijk dat NAVO-lid Nederland zich niet kon onttrekken ‘aan een gezamenlijke verantwoordelijkheid’ en daarom de motie niet doelmatig achtte…..

06

Overigens lagen er sinds 1960 op het ‘atoomvliegveld’ Volkel aanvankelijk B43 atoombommen voor de F-84 Thunderstreak en F-104 Starfighter, maar met de komst van de F-16 zijn deze vervangen met de nog krachtigere B61, die vier keer sterker is dan de bommen die in augustus 1945 op de Japanse steden Hiroshima- en Nagasaki zijn gegooid.

Gerard

Over NAVO-Luns (NSB-stamboeknummer 5399) en het ‘staatsgreep-plan’ medio jaren ’70.

Nadat sinds 1955 voormalige Duitse Nazi’s, waaronder de oorlogsmisdadigers Speidel, Heusinger en Von Kielmansegg hoge NAVO-posten toegewezen hadden gekregen  – zie mijn artikel: Over het werven van Duitse Nazi’s bij de NAVO – kwam begin maart 1979 aan het licht dat ook de Nederlandse secretaris-generaal van de NAVO, en voormalig minister van Buitenlandse Zaken,  Joseph Luns een geestverwant was geweest van Hitler, Goebbels en Mussert.

Luns1

Luns2

Luns3

Echter, een jaar nadat de katholieke kerkleiding in Nederland het lidmaatschap van de NSB had verboden, en een maand voordat de Nederlandse bisschoppen per herderlijk schrijven hadden aangekondigd dat aan NSB’ers in het vervolg de heilige sacramenten zouden worden geweigerd, heeft de vroom-gelovige katholiek Luns zich in april 1936 laten uitschrijven. Blijkbaar dus niet omdat hij tot inkeer was gekomen.

Luns4

Saillant detail is, dat Luns rond 1975 is benaderd door hoge Nederlandse NAVO-officieren in Brussel in een poging via hem greep te krijgen op de politieke ontwikkelingen in Nederland. Ze deden een beroep op hem om zich ‘als sterke man’ aan het hoofd van een politieke beweging te zetten met als voornaamste doel ‘het rode gevaar’ te keren, zoals ze het toenmalige Kabinet-Den Uyl noemden. Luns is kort daarna naar Den Uyl gestapt om hem te waarschuwen. Met een ‘aanbeveling’ om maar niet teveel op Defensie te bezuinigen…….
De coup is uiteindelijk niet doorgegaan en er zijn geen maatregelen tegen de betrokken officieren genomen.

Luns5

Gerard.

Censuur in Nederland: kritische film kostte de Nederlandse cineast Joris Ivens zijn paspoort.

Nadat de Nederlandse cineast Joris Ivens in 1945 een film had gemaakt over de Indonesische onafhankelijkheidsstrijd kreeg hij grote problemen met de Nederlandse regering, geleid door Willem Drees (PVDA). Niet alleen werd de vertoning van de film In Nederland verboden, maar werd Ivens ook nog eens tot persona non grata verklaard. Want toen Ivens in 1947 in het buitenland vertoefde en hij bij de Nederlandse ambassade zijn paspoort ging verlengen nam de man achter de balie het paspoort mee naar achteren om even later te melden: “Het spijt me verschrikkelijk, ik mag u uw paspoort niet teruggeven, we hebben orders uit Den Haag gekregen”. “Maar ik ben toch Nederlander. Ik heb recht op een paspoort”, protesteerde Ivens. “Meneer Ivens, volgens onze grondwet is een paspoort geen recht, maar een gunst die het ministerie van Buitenlandse Zaken u al dan niet bewijst”, kreeg Ivens ten antwoord (informatie van Joris Ivens, september 1985). Overigens hadden alle Nederlandse ambassades opdracht van Den Haag gekregen om zijn paspoort in te nemen.
Ivens kon dus niet meer terug naar zijn geboorteland. Pas in 1948 kreeg hij een voorlopig document dat hij iedere drie maanden moest laten verlengen. Dat pesterige spelletje van de regering-Drees heeft bijna 10 jaar geduurd. Dus tot eind 1957. Daarna kreeg Ivens pas zijn paspoort terug, maar de regering bleef hem op allerlei manieren dwarszitten, onder andere door hem in 1963 te verhinderen een film over de Deltawerken te maken. Pas in 1985 – 4 jaar voor Ivens’ dood in 1989 – heeft de Nederlandse Staat haar verontschuldigingen aangeboden.

Ivens1

Ivens2

Na de dood van Ivens op 28 juni 1989 schreef Job Velzen in het Vrije Volk: ‘Joris Ivens. Veel kabinetten hebben hem verguisd. Vergeef het hen, de hypocrieten van de PVDA. Van Drees tot en met Den Uyl. Joris Ivens: rust in vrede’.

Ivens3

Saillant detail is dat toen Ivans’ 18-jaar oude, verboden film tijdens de Nederlandse filmdagen in juli 1963 in het Duitse Münster werd vertoond dit nog tot een fel protest heeft geleid van de toenmalige minister van Buitenlandse Zaken Joseph Luns, maar daar heeft men zich in Münster niets van aangetrokken.

Ivens4

Gerard