Nogmaals over de belediging van een “bevriend staatshoofd”.

Het onderstaande heeft prof. B.J. Delfgaauw letterlijk gezegd tijdens een Vietnam-demonstratie in de Amsterdamse RAI op zaterdag 21 oktober 1967. Prompt werd er door de officier van Justitie mr. F. Hartsuiker nagegaan of de professor vervolgd kon worden wegens “belediging van een bevriend staatshoofd” (artikel 118 – wetboek van strafrecht).

Delfg01

Delfg02

Maar prof. Delfgaauw hoefde van de toenmalige minister van Justitie Polak niet terecht te staan omdat hij – door te verwijzen naar de conventies van Neurenberg en Tokio – “het internationale recht tot gelding had laten komen”.

Delfg03

Overigens hebben er indertijd wel tientallen demonstranten wel terechtgestaan omdat zij “Johnson moordenaar” hadden geroepen, maar volgens minister Polak “stond de zaak van prof. Delfgaauw los van de andere gevallen van belediging van president Johnson”. Met andere woorden: Het Nederlandse vervolgingsbeleid is voor iedereen gelijk, maar voor professoren gelijker dan voor anderen……………

Delfg04

Zie ook mijn artikel: Over de bevriende staatshoofden Hitler en Johnson.

Gerard

 

Tom Poes in oorlogstijd.

Marten Toonder, de geestelijke vader van Tom Poes en Ollie B. Bommel, was van 1941 tot het najaar van 1944 als striptekenaar verbonden aan de Telegraaf, destijds de spreekbuis van het Nationaal-Socialisme.

01

In die tijd was hij ook lid geworden van de Nederlandsche Kultuurkamer. Een instituut, waarbij iedereen die geen jood was en die het vak van kunstenaar, schrijver, musicus, etc. wilde uitoefenen, zich diende aan te sluiten. Ondanks dat Toonder geen lid was van de NSB sloot hij zich tevens vrijwillig aan bij het Nationaal-Socialistische Filmgilde, dat onder leiding stond van de NSB’er Jan Teunissen en maakte hij in opdracht van de Duitse bezetter een aantal tekenfilms. Hiervoor had Toonder een contract gesloten met het Berlijnse Universum Film AG (UFA), dat sinds 1933 onder controle stond van Joseph Goebbels, de minister van propaganda in nazi-Duitsland.

En ondanks dit soort antisemitische stukjes in de Telegraaf bleef Toonder vrolijk doortekenen in die krant:

10

Maar in december 1944, toen de geallieerden aan de winnende hand waren en zuid-Nederland inmiddels was bevrijd, stopte Toonder abrupt met zijn Tom Poes-strips in de Telegraaf en de tekenfilms bij UFA en werd hij medewerker van het in november 1944 opgerichte illegale blad Metro. Net zoals veel andere Nederlanders die tot eind 1944 met de bezetter collaboreerden om daarna, bij kerend getij, het verzet in te gaan.
Nadat Toonders laatste strip op 20 december 1944 in de Telegraaf was verschenen (zie hieronder) schreef de krant de volgende dag dat Tom Poes ziek was………….

02

03

Bij de illegale Metro tekende Toonder anti-Duitse spotprenten, vervalste persoonsbewijzen en Duitse stempels en was hij betrokken bij het opzetten van een illegale drukkerij in Amsterdam. Hieronder een tekening van Toonder op de voorpagina van Metro op 14 maart 1945.

04

Metro bleef tot eind juni 1946 bestaan, met een onderbreking in september-oktober 1945. In die periode kreeg het blad een verschijningsverbod van de Nederlands autoriteiten. Ook de nieuwe naoorlogse orde voelde zich blijkbaar hinderlijk gevolgd door dit kritische blad.
Hieronder nog een tekening van Toonder in Metro op 24 augustus 1945 toen iedereen nog in een feestroes van de bevrijding verkeerde. De tekenaar liet hierbij zien dat er geen rede was tot feestvieren. Op 6 en 9 augustus 1945 hadden de Amerikanen namelijk de Japanse steden Hiroshima en Nagasaki met atoombommen weggevaagd en volgens Toonder was dit het voorspel tot een totale vernietiging van de aarde en zou het de feestvierende meute een kater bezorgen die heel lang zou doorwerken.

05

In maart 1946 werd Toonder alsnog veroordeeld voor collaboratie, met name voor diens lidmaatschap van de Nederlandsche Kultuurkamer, het Filmgilde en zijn contract bij de Duitse UFA. Hij werd voor de duur van 9 maanden uitgesloten om bij een filmbedrijf te werken. Joop Geesink – Toonders naaste medewerker in de jaren 1942-1943 en  bekend van diens latere creatie van Loeki de Leeuw in de vroegere STER-reclame – kreeg  een beroepsverbod van 6 maanden. Jan Teunissen, die naast hoofd van het Filmgilde ook lid  van de Germaanse SS was geweest, kreeg in 1948 van het tribunaal een internering van 4 jaar opgelegd en een boete van 25.000 gulden.

06

07

Saillant detail is dat Marten Toonder op vrijdag 22 oktober 1982 toch nog het Verzetsherdenkingskruis kreeg opgespeld.

Zie ook mijn artikel: De Telegraaf in de oorlog. Spreekbuis van het Nationaal-Socialisme.

Gerard

Over Indische Nederlanders en asielzoekers.

Vanwege de agressieve politiek van de regering-Drees inzake de kwestie Nieuw-Guinea (West-Irian) tegen het pas onafhankelijk geworden Indonesië moest iedereen met de Nederlandse nationaliteit – waaronder ondergetekende – in de jaren ’50 dat land noodgedwongen verlaten.

01

Voor het overgrote deel van de Indische Nederlanders was Nederland een vreemd land dat ze alleen kenden van verhalen en plaatjes in de schoolboeken.
Vaak worden deze repatrianten nog steeds gezien als de eerste asielzoekers in Nederland, zoals ook in een TV-uitzending op 30 december 1993.

02

Deze vergelijking gaat echter geheel mank. Ten eerste waren de Indische Nederlanders van Nederlandse afkomst, ook al was dat een Nederlandse voorvader in een ver verleden, en ten tweede hadden ze de Nederlandse nationaliteit. Daar komt nog bij dat – in tegenstelling tot de huidige asielzoekers – de Indische Nederlanders alles zelf moesten terugbetalen.
Na aankomst in Nederland, waar ze werden ondergebracht in zogeheten contractpensions, werden ze door het Ministerie van Maatschappelijk Werk namelijk gedwongen een overeenkomst te tekenen om alle voorgeschoten kosten  voor het transport van Indonesië naar Nederland, het contractpension en het levensonderhoud zelf te betalen. Dat gold trouwens ook voor de kosten van de winterkleding dat onderweg aan boord van de schepen was uitgereikt.
Degenen in de contractpensions die na verloop van tijd werk hadden gevonden moesten 60% van hun inkomen afdragen aan het Ministerie van Maatschappelijk Werk. En zij die nog wat spaargeld naar Nederland hadden weten mee te nemen, moesten meteen al de rekening van de overtocht betalen. Anderen konden het later aflossen. Maar het overgrote deel van de Indische Nederlanders, met destijds een gemiddeld inkomen van 85 gulden per week, hebben er jarenlang over moeten doen om alle kosten van de reis en de opvang terug te betalen.

03IndoAsiel

Overigens zag de Nederlandse regering, met de PVDA voorop, de Indische Nederlanders liever gaan dan komen. Nadat de regering in 1951 eerst de Molukkers had gedumpt in voormalige Duitse concentratiekampen zoals Westerbork en Vught, wilde Drees c.s. in 1954 de Indische Nederlanders wegstoppen in de jungle van Brazilië. De bedoeling was om ze onder te brengen in een gebied langs de Amazone, “want daar is een klimaat dat deze mensen eigen is”, zoals de toenmalige regeringscommissaris B.W. Haveman (PVDA) in de media jubelde. Uiteindelijk is dat hele emigratieplan op een fiasco uitgelopen.

01

02

Tot slot nog wat over de Molukkers. Veel gezinnen hebben in 1951 een deel van hun kinderen in Indonesië moeten achterlaten en zijn nooit in aanmerking gekomen voor gezinshereniging!
Voor meer details, zie mijn artikel: Hoe de Molukkers in 1951 door de Nederlandse regering zijn bedrogen.

Gerard

1941: Nederlandse eurofielen van het eerste uur.

Hieronder spreekt commissaris-generaal Hans Fischböck op 25 juli 1941 in het Scheveningse Kurhaus – onder het motto “Europa één” – het sociaal-economisch genootschap toe over de sociaal-economische opbouw van Nederland binnen een verenigd Europa.
Van links naar rechts: Rost van Tonningen (NSB), Van Maasdijk (NSB), Fischböck (NSDAP), Van Loon (NSB), Snijder (NSB) en Goedewaagen (NSB).

Eurofiel1941

Veel van hun ideeën zijn overigens overgenomen door de huidige Nederlandse eurofiele politici. En ze gebruiken vaak ook nog eens hetzelfde jargon als NSB-leider Anton Mussert.

PechtMussert

Zie ook mijn artikel: De EU als dekmantel voor een nieuw fascisme.

Gerard

De SP over moslims in de jaren ’80.

Begin jaren ’80 had de SP het niet zo op moslims. Dat blijkt onder meer uit de door het landelijk bestuur van de SP gepubliceerde brochure ‘Gastarbeid en Kapitaal’, waarin op pagina 17 staat te lezen:

“Men moet zich eens indenken, welke ghetto’s er zullen ontstaan van verouderde, en voor ons gevaarlijke, immigranten, als we niet alleen hun gruwelijke slachtgewoonten aanvaarden, maar ook hun discriminatie van vrouwen, hun patriarchaal-autoritaire aanmatiging, hun onderwerping van kinderen, hun stamveten. Waarom van nieuwkomers aanvaarden, wat we zelf in gewoonten en wetten hebben opgeruimd?”.

02

01

Met name de PVDA, PSP  en CPN vonden destijds dat de SP zo bijdroeg aan vreemdelingenhaat en racisme. De partij werd zelfs op één lijn gesteld met de extreem-rechtse Centrumpartij van Hans Janmaat. Het dagblad De Waarheid kopte op 6 april 1983: “SP keert zich in brochure tegen buitenlanders” en op 28 april: “Een ‘Socialistische’ Partij op jacht naar Janmaat-stemmers”.

03

04

05

06

07

Maar de SP trok zich van alle kritiek niets aan, want een paar maanden later schreef Theun de Vries in het SP-orgaan ‘Tribune’:

“Ik wil mijn afschuw voor de islam – de leer, de dogmatiek, de verboden, de onbeweeglijkheid, de middeleeuwse achterlijkheid die is ontstaan met deze religie voor nomaden en woestijnrovers – niet onder stoelen of banken steken. Zichzelf opsluitend in een gedragspatroon, dat de originele achterlijkheid halsstarrig in stand houdt, vormen zij een Fremdkörper in onze samenleving, dat niet lijkt te kunnen loskomen, iets bij te leren, iets te willen leren, dus verarmt. Zoals nu kan het niet”.

08

Vanwege alle negatieve reacties werd het onderwerp na 1985 door de SP toch maar vermeden, maar dat nam niet weg dat eind 1992 de toenmalige partijsecretaris Tiny Kox in een gesprek met ‘Lekker Fris’ de arbeidsmigranten treinladingen met profiteurs noemde die tegengehouden moesten worden (Tiny Kox, ‘Lekker Fris; , november 1992). En in 2001 verwees SP-fractievoorzitter Jan Marijnissen in 2001 nog naar de brochure ‘Gastarbeid en Kapitaal’,  met de opmerking dat juist de SP het ‘intigratieprobleem’ al vroeg had erkend. Ook de huidige SP-fractievoorzitter Emile Roemer was nog steeds trots op de brochure, zoals is gebleken tijdens diens eerste persconferentie op 5 maart 2010.

Gerard