Zij moesten plaatsmaken.

Plaatsmaken2020

Nadat koningin Juliana in april 1952 het Nederlandse volk had opgeroepen om te gaan emigreren, vertrokken er in de jaren daarna meer dan een half miljoen Nederlanders naar Zuid-Afrika, Canada, Australië en Nieuw-Zeeland. De overheid maakte het hen dan ook vrij gemakkelijk door vaak de overtocht te betalen en enkele honderden guldens ‘oprotpremie’ mee te geven. Door de ontstane ruimte kon in 1960 worden begonnen met de massale import van goedkope arbeidsmigranten. Allereerst werd door de overheid en werkgevers begonnen met het werven van Zuid-Europeanen, met name uit Italië en Spanje, en later met het werven van Turken (1964) en Marokkanen (1969). In de Marokkaanse steden Rabat en Casablanca en de Turkse steden Ankara en Istanbul werden zelfs wervingskantoren geopend om de ‘gastarbeiders’, en later hun gezinnen, naar Nederland te halen. Voor meer informatie, zie: Geschiedenis van de massa-immigratie in Nederland (1959-1986).

Gerard

Rotterdam werd meer dan 300 keer door de geallieerden gebombardeerd.

Na het verwoestende Duitse bombardement op Rotterdam op 14 mei 1940, waarbij honderden doden te betreuren waren, is die stad volgens de historici Lennart van Oudheusden en Jac. J. Baart in hun boek ‘Target Rotterdam’ in de jaren daarna door Amerikaanse en Britse bommenwerpers nog eens meer dan 300 keer gebombardeerd. Met veel meer slachtoffers onder de burgerbevolking dan het Duitse bombardement op 14 mei 1940. Overigens was de hevigste geallieerde luchtaanval op 31 maart 1943. Op die dag werden nogmaals hele Rotterdamse wijken weggevaagd en zijn honderden burgers om het leven gekomen.

Polygoonjournaal vlak na het bombardement op 31 maart 1943:

 

Volgens het Nederlands Instituut voor Oorlogsdocumentatie (NIOD) werd Nederland in de jaren 1940-1945 ongeveer 600 keer door de geallieerden gebombardeerd met naar schatting 10.000 doden onder de burgerbevolking.

Aanklikken voor vergroting:

Blom2020

Gerard

Zwarte bevrijding voor veel onschuldige meisjes.

Na de bevrijding in mei 1945 zijn nogal wat onschuldige meisjes kaalgeschoren en zwaar mishandeld door buurtbewoners. In de meeste gevallen door toedoen van jonge mannen die het niet konden verkroppen dat hun geliefden de verkering hadden uitgemaakt en rondbazuinden dat het ‘moffenhoeren’ waren geweest.

01

02

Ook zijn er vlak na de bevrijding tientallen verzetsvrouwen, waaronder koeriersters, publiekelijk mishandeld en kaalgeschoren. Zij hadden tijdens de oorlog relaties aangeknoopt met Duitse officieren om inlichtingen los te krijgen die voor het verzet van groot belang waren (aanklikken voor vergroting).

03

Overigens is het een feit dat de ijver van de zogeheten ‘goede vaderlanders’ waarmee zij hun wraaklust en woede koelden op ‘moffenhoeren’ vaak te maken had met het overschreeuwen van hun eigen lafheid tijdens de bezetting en verdringing van schuldgevoel.

Gerard

2002: GL-fractievoorzitter Paul Rosenmöller zag Pim Fortuyn graag bloeden.

Begin 2002 liep de voormalige GroenLinks-fractievoorzitter Paul Rosenmöller voorop met het demoniseren van de LPF-voorman Pim Fortuyn. In april 2002 oreerde Rosenmöller dat hij hoopte dat Pim Fortuyn zich vanwege diens uitspraken dusdanig in zijn vingers had gesneden dat de wond zo diep was dat het bloeden zou aanhouden tot na de verkiezingen op 15 mei 2002. Het bloed zou overigens al veel eerder vloeien toen Pim een paar weken later, op 6 mei 2002, werd geliquideerd door milieuactivist Volkert van der Graaf.

PimTelegraafPolitiekMedia

In februari 2019 bleek de huidige GroenLinks-fractievoorzitter Jesse Klaver het gedemoniseer van zijn voorganger destijds “heel inspirerend” te vinden.

 

Klik hier voor mijn stukje over de kwalijke rol van een GroenLinks-wethouder vlak na de moord op Pim.

Gerard

7 mei 1945: De schietpartij op de Dam.

Op 7 mei 1945 vond er rond 15:00 uur op de Dam in Amsterdam een schietpartij plaats tussen matrozen van de Duitse Kriegsmarine, wier schip in een Amsterdams dok lag, en de Binnenlandse Strijdkrachten (BS), waarbij veel burgerslachtoffers zijn gevallen. De zaak is echter meteen daarna in de doofpot gestopt. De reden: het legertje van de Prins was in het geding. Hier de feiten:

Op 4 mei 1945 kreeg Bernhard in Beekbergen, namens generaal Montgomery, van de Canadese generaal Foulkes strikte orders dat zijn BS geen wapens mocht dragen (zie Bernhards instructie aan de BS d.d. 6 mei 1945 onderaan dit artikel). Tevens mochten alléén de Canadezen de Duitse troepen ontwapenen. Ondanks dat de Amsterdamse BS onder leiding van Carel Frederik Overhoff hiervan meteen op de hoogte was gesteld, heeft men zich niets van deze instructie aangetrokken en ging de BS toch gewapend de straat op. Terwijl de Dam volstroomde met feestgangers om de komst van de Canadezen te vieren begonnen met stengun gewapende BS’ers Duitse soldaten te provoceren en hardhandig aan te houden en te ontwapenen. Over dat provoceren heeft de destijds 12-jarige Aart Bitter, die erbij stond, later tegenover ondergetekende verklaard dat een aantal jonge BS’ers, die indruk wilde maken op de meisjes, ‘voor de lol’ met hun stenguns geregeld op de Duitse matrozen op het balkon van de Grote Club (hoek Kalverstraat/Paleisstraat) hadden gericht. Toen er daarna achter het paleis ook nog eens een Duitse soldaat werd neergeschoten, die geweigerd had zijn wapen af te geven, brak er een vuurgevecht uit tussen de Duitsers en de BS. Achteraf is gebleken dat na het eerste schot van de BS door een tweetal andere BS’ers – die achter een draaiorgel stonden – direct in de richting van de Duitse matrozen op het balkon van de Grote Club werd geschoten. Dit werd ook nog eens bevestigd in een schriftelijke ooggetuigenverklaring van een Amsterdammer aan de rijksgeschiedschrijver Loe de Jong in 1968. Letterlijk schreef deze getuige: “De BS’ers achter het draaiorgel schoten naar het balkon, schuin boven hun hoofden. Het duurde niet lang of de partijen waren met elkaar in gevecht”. Vanaf de hoek Nieuwendijk-Dam en Rokin-Dam werd nu door de BS met stenguns op de Grote Club geschoten, waarop de Duitsers een machinegeweer in stelling brachten en hiermee terugschoten. In paniek vluchtte de menigte alle kanten op. Door rondvliegende kogels en mensen die onder de voet werden gelopen vielen er onder de feestvierders veel slachtoffers. Overigens wordt er nog steeds beweerd dat de Duitsers bewust op de feestvierders zouden hebben geschoten, maar dat is niet aannemelijk. Zoals gezegd, schoten ze ook met een machinegeweer op de BS. Dat was een MG34 die 800 à 900 schoten per minuut kon afgeven. Indien ze werkelijk bewust op de burgers zouden hebben geschoten dan waren er honderden in plaats van tientallen doden te betreuren geweest. Overigens heeft nooit iemand terecht gestaan omdat men van oordeel was dat het hele incident te wijten was aan een ‘misverstand’ tussen de BS en de Kriegsmarine. Maar indien de BS zich strikt aan de instructies zou hebben gehouden door geen wapens te dragen en de overgave en ontwapening van de Duitse militairen aan de Canadezen hebben overgelaten (en zeker geen Duitse soldaat neer te schieten) dan zou veel leed bespaard zijn gebleven. Nadat de Canadezen op 8 mei 1945 Amsterdam waren binnengetrokken gaven de Duitsers in de Grote Club zich, zoals was afgesproken, de volgende morgen om 07:00 uur met hun wapens aan hen over. Na te zijn afgevoerd in krijgsgevangenschap mochten ze later naar hun Heimat terugkeren. De Canadezen waren echter helemaal niet te spreken over het ‘misverstand’ op 7 mei. BS-commandant Overhoff werd te verstaan gegeven dat als men zag dat zijn mannen nogmaals gewapend over straat liepen er meteen op hen geschoten zou worden. In ieder geval is de oorzaak van de schietpartij spoedig daarna in de doofpot gestopt, niemand van de strijdende partijen ooit gestraft en zijn de nabestaanden van de slachtoffers door de overheid schandalig behandeld.

Hieronder de instructie van Bernhard aan de BS, foto’s en knipsels (klikken voor vergroting).

01

02

03

04

05

06

07

08

09

10

11

Update.

Ook het Bevrijdingsjournaal benadrukte op 6 mei 2020 nog eens dat de geallieerden de Binnenlandse Strijdkrachten expliciet hadden verboden dat ze geen Duitsers mochten ontwapenen en ook niet om gewapend de straat op te gaan. Hadden ze zich maar aan de instructies gehouden. Veel leed zou dan bespaard zijn gebleven.

 

Hieronder het Bevrijdingsjournaal van 7 mei 2020 over het neerschieten van een Duits soldaat achter het paleis op de Dam dat de aanleiding is geweest van de schietpartij.

 

Zie ook: Over het legertje van prins Bernhard

Gerard

Over het Ziekenfonds (1941 – 2006).

Met een verordening van Seyss-Inquart, de Rijkscommissaris voor het bezette Nederlandsche gebied, werd op 1 november 1941 het Ziekenfondsbesluit van kracht.

01

Voor weinig geld, 25 cent per week. was men verzekerd voor de huisarts, specialist, medicijnen, ziekenhuis, tandarts, etc.

02

Na de oorlog bleef het Ziekenfondsbesluit uit 1941, met een aantal latere wijzigingen, gewoon bestaan en de premie bleef relatief laag. Zelfs in 1997 bedroeg de ziekenfondspremie 19,– gulden (8,64 euro) per maand.

03

Tijdens het kabinet-Balkenende II, bestaande uit CDA, VVD en D66, werd het ziekenfonds in 2006 afgeschaft. Sindsdien is er de zorgverzekeringswet waarbij iedereen in Nederland verplicht is verzekerd via een particuliere verzekeringsmaatschappij.

Zie ook: Naziwetten die na de oorlog gehandhaafd bleven.

Gerard

Bij orgaandonor Esmee was het bijna fout gegaan.

Esmee Feenstra kwam na een ernstig ongeval in het ziekenhuis terecht. Aangezien ze door de artsen vrijwel was opgegeven wilden ze direct met het hersendood-protocol beginnen. Daarin wordt getest of er werkelijk geen activiteit meer in de hersenen plaatsvindt, waarna tot uitname van de organen wordt besloten. Maar vlak voor het begin aan het protocol zag een zus van de vrouw nog een levensteken. Esmee kan het gelukkig nog zelf navertellen.

Overigens is op 1 juli 2020 de Donorwet van kracht geworden, waarbij iedereen automatisch donor is. Voor degenen die het hier niet mee eens zijn kunnen het hier wijzigen in het donorregister van het het Ministerie van Volksgezondheid: inloggen met DigiD.

Gerard

De oorzaak van het grote personeelstekort in de zorg.

Al een paar jaar kampt Nederland met een zeer groot personeelstekort in de zorgsector, en dat is sinds de uitbraak van het coronavirus in ons land al helemaal pijnlijk duidelijk geworden. Overigens hebben we dat allemaal te danken aan het kabinet Rutte II (2012 – 2017) bestaande uit de partijen VVD en PvdA. In die jaren werden er in het kader van de bezuinigingen namelijk 77.000 zorgmedewerkers de WW en daarna de bijstand ingeschopt. De verantwoordelijke bewindslieden waren: minister-president Mark Rutte (VVD), minister van Volksgezondheid Edith Schippers (VVD), de staatssecretaris van Volksgezondheid Martin van Rijn (PvdA), de minister van Sociale Zaken Lodewijk Asscher (PvdA) en de staatssecretaris van Sociale Zaken Jetta Klijnsma (PvdA). Nadat de zorginstellingen op 12 maart 2018 de noodklok hadden geluid met de mededeling dat er tussen de 120.000 en 130.000 vacatures moesten worden opgevuld, maar dat er nauwelijks gekwalificeerd personeel te vinden was, diende Fleur Agema – de woordvoerder Zorg in de Tweede Kamer voor de PVV – op 28 maart 2018 een motie in om alle 77.000 goed geschoolde zorgmedewerkers, die in het kader van de bezuinigingen onder Rutte II waren ontslagen, met excuses terug te vragen. Maar bij de stemming in de Tweede Kamer bleek een overgrote meerderheid tegen te zijn. Met name ook de VVD en PvdA. Het voorstemmen door die partijen zou namelijk betekend hebben dat ze hadden moeten toegeven dat hun beleid onder Rutte II totaal gefaald had.

Motie-Agema77000Zorgmedewerkers

Gerard

Waarom er miljoenen euro’s schadevergoeding aan asielzoekers moeten worden betaald.

De Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) moet de komende jaren tientallen miljoenen euro’s aan dwangsommen aan asielzoekers gaan uitkeren ter compensatie van trage asielprocedures.

Zo moest de IND in 2020 al circa 70 miljoen euro belastinggeld uitkeren. De vergoeding kon zelfs oplopen tot 15.000 euro per persoon. Vluchtelingenwerk Nederland en asieladvocaten – die handig gebruik maken van een wet uit 2007 die oorspronkelijk voor Nederlandse burgers was bedoeld – hielpen het aanvragen van de vergoeding, die overigens voor het overgrote deel naar kansloze asielzoekers ging die niet in Nederland mochten blijven.

01

03

Over de wet.

Eind 2004 heeft het Tweede Kamerlid Wolfsen (PvdA) een initiatiefvoorstel ingediend (mede ingediend door VVD-Kamerlid Luchtveld) dat burgers een effectiever rechtsmiddel gaven tegen te trage besluitvorming door het bestuur. Het beoogde het bestuur te sanctioneren met het opleggen van een dwangsom bij het niet naleven van de wettelijke voorgeschreven beslistermijnen. Deze termijnen beschermden burgers tegen onbehoorlijk gedrag van de overheid en ze verschaften tevens rechtszekerheid zodat burgers te weten kwamen binnen welke termijn ze duidelijkheid kregen over het standpunt van de overheid. Het bestuur bleek destijds namelijk veelvuldig deze wettelijke termijnen te overschrijden. De wet werd in juli 2006 door de Tweede Kamer aangenomen. Tegengestemd hadden de VVD (met uitzondering van het lid Luchtenveld), de zich toen nog noemende Groep Wilders, de LPF en de Groep Nawijn. In november 2007 werd de wet – overigens zonder stemming – aangenomen door de Eerste Kamer.

02

Saillant detail is dat op 21 november 2019 het Tweede Kamerlid Emiel van Dijk (PVV) een motie heeft ingediend waarin de regering verzocht werd te stoppen met het uitkeren van dwangsommen aan asielzoekers. De motie werd op 26 november 2019 door een overgrote meerderheid van de Tweede Kamer verworpen.

01

02

Gerard

VERBORGEN GESCHIEDENISSEN EN ANDERE FEITEN